Van prematuur tot dreumes

Daar staat het, zwart op wit in mijn agenda: volgende week worden onze meisjes 1 jaar. Stop de tijd! Hoe kan het dat er al een heel jaar voorbij is? Gaat elk jaar zo snel? Ik weet nog dat mensen zeiden (en soms nog steeds zeggen) 'Geniet er maar van, ze zijn zo groot'. In het hele begin denk je dat het allemaal wel mee zal vallen, maar de mensen hebben gelijk: de tijd gaat te snel en Maud en Femm worden al zo groot. Nou ja, groot... ze wegen net 7 kilo en zijn ruim 70 cm lang maar als je bedenkt dat ze bij de geboorte net 40 cm lang waren en Maud 1,5 kg en Femm 1,9 kg wogen, dan zijn ze heeeeel groot geworden! 

Ik neem jullie mee terug in de tijd. 10 november 2014, de geboortedatum van onze twee kleine meisjes die in 1 hand passen. Maud en Femm liggen allebei in de couveuse. Twee meisjes met slangetjes, hartbewaking en lichttherapie. Elke dag samen buidelen, ze zijn zo klein dat ze allebei op mijn buik passen (ze hebben er natuurlijk ook samen in gezeten). Tien dagen lig ik samen met Maud en Femm op een kamer: 1 bed met twee couveuses, later met twee wiegjes. 

Tien dagen leef ik in een soort cocon samen met mijn lieve meisjes en Mark. De wereld buiten gaat aan ons voorbij en het draait om ons viertjes. Maar dan, na tien dagen moet ik het ziekenhuis verlaten zonder Maud en Femm. Wat een emotionele achtbaan! Daar ga ik weer met mijn 'vluchtkoffertje', net als 15 dagen daarvoor. Toen verliet ik een 'leeg' huis en kwam ik met datzelfde koffertje het ziekenhuis binnen. Nu loop ik met mijn koffertje datzelfde 'lege' huis weer binnen. Een lege box, twee lege ledikantjes, lege maxi-cosi's en wat voel ik me ook leeg!
 
Maar ik weet ook: dit is het beste voor de meisjes en over een paar weekjes mogen ze vast mee naar huis. Wanneer weten we dan nog niet maar de meiden doen het goed dus dat kan vast niet lang duren. Ze zijn vast voor Kerst thuis! 

Elke dag rijden we twee keer op en neer naar het ziekenhuis, ik kan steeds niet wachten om weer te gaan. Eind november heb ik weer een gesprek met de kinderartsen en krijg het geweldige bericht: morgen mogen ze mee naar huis! Wow, zo fijn. Ik bel Mark en vertel hem het nieuws maar dan besef ik ook dat morgen al heel snel is. Wat moeten we allemaal nog regelen? We kijken zo uit naar dit moment en dan komt er ineens toch veel op je af. Achteraf gezien was dit natuurlijk pas het begin. 

Welkom thuis! De geboorteslinger hebben we opgehangen en het huis hangt vol met de meest lieve kaartjes. Daar sta je dan, in je woonkamer met twee hele kleine meisjes. Ruim 4 pond en elke 2,5 tot 3 uur een voeding. Nu moeten we het echt zelf gaan doen. Oke, zo gaat dat dus als er geen lieve zusters om je heen zijn om je een handje te helpen. Gelukkig hebben we nog recht op 16 uur kraamhulp en daar ben ik erg blij mee. Want hoe doe je thuis de meisjes in bad, hoe maak je het bedje het beste op en leg je de kruiken er op de juiste manier bij? Veel onzekerheid en Mark moet gewoon werken dus ik ben ook best veel alleen. De kraamhulp schrijft elke dag hoe onze meisjes en mama het doen. Op 1 december 2014 schrijft ze: 'Jippie! Maud, je bent 40 gram gegroeid. Super! Je drinkt ook elke drie uur goed je flesje leeg. Wat een mooi meisje ben je. En Femm,  wat een lief mooi moppie ben je toch. Heel tevreden, alleen is het 's nachts nog even wennen en wil je bij papa en mama slapen. Mama geniet heel erg van haar twee mooie meiden. Het is wel even wennen om allemaal thuis te zijn en ritme te vinden. Maar ze voelt jullie al goed aan en jullie ouders doen het geweldig'. 

De tijd vliegt voorbij... We genieten van Sinterklaas, Kerst en Oud & Nieuw. Alles voor de eerste keer: de sneeuw in de winter, de mooie bloemen in de lente, het zwemmen in de zomer en een boswandeling in de herfst. En nu, nu komt de winter weer in zicht. Onze meisjes worden 1 jaar! De geboorteslinger is nu de verjaardagsslinger, de uitnodigingen zijn de deur uit, de taart is besteld en natuurlijk krijgen ze een feestelijke outfit aan. Zo'n eerste verjaardag is toch een enorme mijlpaal (vooral voor de ouders ;). We zijn trots en dankbaar dat het zo goed gaat met Maud en Femm. We weten ook dat het met een premature tweeling anders kan gaan, en natuurlijk hopen we op weer een mooi en gezond levensjaar voor onze lieve meiden! Het mag alleen ietsje minder snel gaan...

Liefs, Wendy
Tweelingmama

Gastblog 'Tweeling zijn: us against the rest of the world'

Tweelingmoeder zijn is bijzonder en vooral erg leuk, maar hoe is het eigenlijk om zelf tweeling te zijn? Voor deze vraag kan ik aankloppen bij mijn eigen zus. Zij en mijn broer zijn namelijk tweeling. Dit keer een gastblog van Daphne.

Daphne met haar tweelingbroer, 1 jaar oud

Al 27 jaar ben ik een tweeling, of eigenlijk 28 jaar, vanaf het allereerste moment waren mijn broer en ik natuurlijk samen! Geen jij of ik, maar jullie en wij, dat is anders, dat is bijzonder, dat is een tweeling!

Goed, van die eerste momenten kan ik mij natuurlijk niets herinneren, maar ik zal jullie proberen mee te nemen naar die momenten die mij nog vers in het geheugen staan.

Het stapelbed. DE plek waar mijn tweelingbroertje en ik samen een echt team vormden. Ons stapelbed was namelijk jarenlang onze ‘camper’. Wij laadden dat hele onderste bed vol met speelgoed (tot ergernis van onze moeder), uiteraard een eerlijke scheiding tussen het meiden- en jongensspeelgoed, en vanaf het bovenste bed bestuurden wij die immens grote camper. Soms namen wij onze vriendjes en vriendinnetjes mee op avontuur, maar vaak speelden wij samen, het was uiteraard wel onze camper! Mijn tweelingbroertje was de bestuurder en ik de bijrijder, altijd. Ik noem hem mijn (hartstikke bezittelijk voornaamwoord) tweelingbroertje, ik ben immers wel twee minuten ouder hoor! Ik eiste dus ook dat ik als eerste mijn verjaardagscadeau open mocht maken.

Voor het slapengaan bespraken wij alles daar in dat stapelbed, zonder elkaar te zien oefenden we de cijfers en letters van het alfabet. De weken voor Sinterklaasavond bladerden wij samen het speelgoedboek door. Wat was ons droomcadeau? Zijn grootste dromen waren een tractor en later een Gameboy, mijn droom was Babyborn. Eigenlijk kan ik mij nog beter zijn dromen dan mijn eigen dromen herinneren, nog zoiets geks aan een tweeling zijn.

Naast een team in dat stapelbed vormden wij eigenlijk in alles een team. Us against the rest of the world. Niet altijd leuk voor de mensen om ons heen, maar wij wisten niet beter. Of beter gezegd, wij wéten gewoon niet beter. Uit de vele ‘tweelingverhalen’ begrijp ik dat wij onze ouders soms tot waanzin dreven: één stopt een boterham in de videorecorder, dat kan de ander dan natuurlijk ook.

Als je even niet oplet...

Ook samen in de buggy vermaakten wij ons wel, wij hadden immers altijd elkaar om te entertainen. Terwijl de rest van de familie druk aan het midgetgolfen was, hadden wij een fantastisch creatief plan bedacht: de bladeren van een struik eten naast de midgetgolfbaan. Gevolg: papa stond met tweeling én buggy onder de douche nadat die bladeren ook weer een weg naar buiten hadden gevonden. Leuke uitje was dat en ja, werkelijk alles is mogelijk als je maar een partner in crime hebt.

Naast al die gekkigheid is tweeling zijn kort gezegd bijzonder. Wij hebben een speciale band. Ik wil niet zeggen dat ik voel wat mijn tweelingbroertje voelt en dat ik zijn gedachten kan lezen, maar toch zijn er momenten waarop anderen zeggen “Joh, bemoei je niet met hem, hij redt zich wel”. Ja, dat kan wel zo zijn, maar toch kan ik het niet helpen dat zijn emoties mij net zo diep raken. Maar goed dat hij een jongen is… één week per maand met die hormonen worstelen is wel genoeg. Wij gebruiken niet veel woorden wanneer wij met elkaar praten, wij snappen elkaar. Wij delen een soort gekke humor en verdedigen elkaar zelfs wanneer het onterecht is. 

Daphne met haar tweelingbroer afgelopen zomer in Parijs

Tegenwoordig wonen wij ver van elkaar, zo’n 500 kilometer. Beiden wonen wij met onze partner samen, ik in Parijs en mijn broertje in Den Haag. De half afgemaakte appjes en gekke FaceTime-gesprekken zullen onze partners wel nooit begrijpen… Gelukkig laten zij ons dan ook maar Die gekke tweeling zijn.

Fotoshoot: our family, just the right mix of chaos & love

Het is alweer oktober! De maand waarin ik als blogger voor Mama to the Max begin, wat een feestje! Een mooi moment om te starten, want de koude dagen komen er weer aan. Dit betekent vaker binnen met een kleedje op de bank, laptop op schoot, kop thee, kaarsjes aan en bloggen maar. Nou ja, alleen wanneer onze meiden op bed liggen want brandende kaarsjes, een hete kop thee en 100% concentratie gaan niet samen met een tweeling van 11 maanden oud.

Onze meisjes, Maud en Femm, geboren op 10 november 2014 en lekker ondernemend. Dat laatste is natuurlijk alleen maar fijn, maar het nadeel is dat niks in huis meer veilig is. Thuis niet maar erger nog: bij een ander kruipen ze ook direct richting die dure vaas. Consequent roep ik 'Je mag daar niet aan komen', of  de kortere versie 'Nee, niet doen!', maar ondertussen heeft zus het dan al gedaan. De sportschool is niet nodig, ik ren de hele dag achter de kids aan want naast kruipen en staan, heeft Femm nu ook haar eerste stapjes gezet. Weliswaar aan de bank of stoel maar ze weet zich al aardig voort te bewegen. Lang leven de box, waar ze zich gelukkig ook nog een tijd in kunnen vermaken maar de wereld daarbuiten is natuurlijk een stuk leuker, en dat snap ik.

Vrijheid blijheid. Dat moeten onze meiden vorige week zaterdag ook hebben gedacht. Onze vriendin Hetty is fotografe en kwam langs voor een fotoshoot van onze tweeling. Een mooi cadeau wat ik van haar heb gekregen tijdens mijn babyshower. Aangezien ik ook mooie foto's nodig heb voor de verjaardag van de meiden, was dit het juiste moment... of toch niet? Probeer maar eens een tweeling van bijna 11 maanden samen op de foto te krijgen zonder dat ze weg kruipen, op hun stoeltje gaan staan (ja echt!), met de rug naar de camera gaan zitten of hard beginnen te krijsen. Geen seconden zitten de dames stil en waarom wil Maud juist vandaag niet lachen? Zucht! Met heel veel geduld van onze lieve vriendin is het gelukt maar wat een stress (ja, ik weet het: dat voelen de kids ook). 

Je zou denken dat ze na deze fotoshoot zo moe waren dat ze wel een paar uur hebben geslapen, zelfs ik had wel een paar uur kunnen slapen! Maar nee hoor, de dames waren na ruim een uur alweer gezellig wakker. Ze wisten vast dat hun neefje van 5 en nichtje van 2 op bezoek kwamen, dat mochten ze natuurlijk niet missen. Volop aandacht en wat een cadeautje: we konden nog heerlijk in de tuin zitten, genietend van het zonnetje. Daarna een grote ovenschaal met lasagne op tafel (jaja, die had ik ergens tussen de bedrijven door ook nog gemaakt) en met z'n allen aan tafel. Wat kan ik daarvan genieten, wat geeft dat weer energie. 

Om 18.30 uur slaat de vermoeidheid dan toch toe bij de meisjes en leg ik ze in bed. Ik kijk terug op de dag en denk met een glimlach: het was een hectische fotoshoot maar hoe fijn dat onze meiden het zo goed doen! Vorig jaar (eind november) maakten we ook een fotoreportage van Maud en Femm door Earlybirds Fotografie. Onze twee kleine meisjes, met een sonde, 1600 en 1900 gram en moet je nu zien! Nog geen jaar later, beiden rond de 7 kilo en ze vliegen alle kanten op, zijn druk aan het kletsen en bewegen.  Our family, just the right mix of chaos & love!

Slapen: samen of apart?

Win win win! De Icecream lamp

Is hij niet geweldig? De ijsjes lamp met led verlichting. Druk op de toef en de lamp gaat aan, een leuke sfeer op de baby- of kinderkamer! En jij maakt kans op deze leuke lamp (t.w.v. € 14,95 - van Het leven is een Kinderfeestje)! Hoe? Ga naar de Tweelingmama Facebookpagina, like onze pagina's, laat ons bij de actie weten welke kleur je voorkeur heeft (wit, blauw of roze) en deel de actie (deze actie loopt tot en met 5 oktober 2015). 

Een mooie, ruime babykamer, 1 kamer voor onze twee meisjes samen. Behangetje, verven, leuke tekst op de muur, mooi nachtlampje en dan alles inrichten. Tijdens mijn zwangerschap vond ik het heerlijk om hier mee bezig te zijn, en ik bedoel dan vooral het inkopen en inrichten ;) Ook al vond ik het nog moeilijk voor te stellen dat daar straks twee kleine mensjes zouden liggen, het werd al echt het kamertje voor onze meisjes. Begin oktober was dan ook alles af, ik was pas 19 december uitgerekend maar een voorgevoel zei dat het maar (erg) op tijd af moest zijn.

Dat gevoel klopte: 5 november lag ik in het ziekenhuis, 10 november zijn Maud en Femm geboren en 29 november mochten onze meisjes mee naar huis. Voor het eerst thuis slapen! En dan leg je ze in het ledikantje en denk je: dit kan niet! Deze bedjes zijn veel te groot! Ik had van tevoren besloten geen wiegjes te kopen omdat dit maar voor een korte periode is en je moet alles 2x aanschaffen. Ik vond de ledikantjes ook niet zo groot, totdat ik Maud en Femm er voor de eerste keer inlegde... Uiteindelijk kwam het goed door de juiste manier van opmaken samen met de kraamhulp maar ik heb vaak gedacht: moeten we alsnog wiegjes aanschaffen? 

Ken je dat onzekere gevoel? Zo piepklein, alles nieuw, twee kleine mensjes waar je voor moet zorgen. Waar je elke avond en een paar keer per nacht bij gaat kijken of ze nog wel ademen? Ja, ik doe het ook en nog steeds ga ik bij ze kijken voordat ik zelf naar bed ga. Wel heel zachtjes, want van elk geluidje worden de dames wakker. En dat is dan ook meteen het grote probleem bij het samen slapen. 

Samen op 1 kamer, dat is toch het leukste? Ik wist ook niet beter, mijn zus en broer zijn ook een tweeling en hebben ruim tien jaar samen op een kamer geslapen. Samen kletsen, samen lachen... Ja, het is super leuk maar bij ons werkt het niet. Vanaf een maand of 3 merkten we dat Maud en Femm elkaar 's nachts wakker maken of wakker houden. Huilde Maud, dan was Femm ook meteen wakker of andersom. Ondanks dat we binnen 2 seconden naast het bedje stonden, het was al te laat. Met als gevolg twee huilende meisjes. We hebben het nog een maand geprobeerd maar hebben toen besloten ze (tijdelijk) apart te laten slapen. 

Ondertussen zijn we een half jaar verder, hebben we nog een aantal keer geprobeerd de meiden samen te laten slapen maar eigenlijk is er niks veranderd. Behalve dat we nu Mauds kamertje aan het opknappen zijn en we dus definitief hebben besloten ze apart te laten slapen. We hebben wel een derde ledikant geleend zodat ze 's ochtends op 1 kamer samen kunnen kletsen, lachen en spelen. Dat zijn gouden momenten, die wil je niet missen en dat vinden ze zelf ook heerlijk. Een mooie oplossing voor een goede nachtrust maar ook onvergetelijke momenten samen!  


Tips van de week:

•  De Puckababy slaapzak! Met deze slaapzak is een dekentje/lakentje niet nodig. Handig, want onze meisjes blijven niet liggen onder een dekentje ;) 
• Afgelopen week heb ik een leuk kastje gekocht bij Bezige Bebie. Een uniek kastje waar je vrolijk van wordt! 

Tweelingmama everyday: het is feest!

Foto's, we hebben er al duizenden gemaakt sinds onze meiden geboren zijn. Herken je dat? En wij maken ze niet alleen, ook de opa's staan paraat met het fototoestel als de meisjes komen. Maar het is ook zo'n fijne gedachte dat je al deze momenten vastlegt, voor nu en voor later. 

We zijn vast niet de enige die regelmatig met ons fototoestel of mobiel in onze handen staan. Zo kreeg ik na mijn foto-oproep vorige maand vele mooie, vrolijke en emotionele foto's binnen van tweelingouders. Bijzonder om te zien en de verhalen erbij te lezen. Zoals beloofd hierboven zes foto's die ik heb uitgekozen! Bedankt voor het delen. Jullie krijgen een plekje op mijn blog EN op mijn nieuwe Facebookpagina,die vanaf deze week online is.

Onder de naam 'Tweelingmama' volg je onze community op Facebook met het nieuwe logo 'tweelingmama everyday'. Je bent tenslotte elke dag mama! Deze community is voor elke stralende moeder en uiteraard met extra tips, musthaves & info voor tweelingmama's. Blijf je ons volgen? Like de pagina en uiteraard vind je daar ook mijn wekelijkse blog. Ik kijk er naar uit dat we onze ervaringen delen en elkaar kunnen inspireren.
 
Het is feest! Win een unieke papa- en mamatas
Omdat het toch een beetje feest is nu onze community online staat, mag ik iets bijzonders weggeven: een unieke papa- en mamatas (t.w.v. €  4,95 - i.s.m. OUDERS VAN WAARDE). Wat je moet doen? Like onze Tweelingmama Facebookpagina en wie weet ontvang je binnenkort deze leuke tas op de deurmat. Handig voor de boodschappen of een dagje uit. Deze actie loopt tot 1 oktober 2015.

Het is echt 'takkieweer'!

Ons dagje Scheveningen deze week: gaat niet door. Papa weer een keertje naar een festival: afgelast. Samen met de buurtjes & kids naar een recreatiepark: hebben we maar verzet. 
Ik weet het, we wonen in Nederland maar wat kan ik af en toe balen van dit herfstweer. Zeker nu de meiden er zijn, besef je pas hoe vaak het hier regent. Eerder had ik met dit weer al niet veel zin om de deur uit te gaan maar nu zie ik er helemaal als een berg tegenop. Met de tweelingwagen op pad gaan is geen optie want de meiden zitten wel droog onder een regenscherm maar zelf ben je zeiknat. Een andere mogelijkheid is de auto pakken maar voordat ik beide meiden in de maxi cosi naar de auto heb gebracht, en natuurlijk zou je net zien dat ik juist nu een stuk moet lopen omdat er de vorige keer voor de deur geen plek was, ben ik ook weer zeiknat geregend. Ook geen optie dus. 

Goed, het wordt dus binnen zitten. Maar Maud en Femm vinden 'zitten' (of liggen) helemaal zo leuk niet meer. Nee, ze willen het hele huis door tijgeren en als ze dan al willen zitten, dan wel bij ons aan tafel. De kinderstoelen stonden al klaar maar nu was het nog een hele zoektocht naar de juiste beugels. We hebben Trip Trapp stoelen gekregen en deze laten opknappen. Toen in razend tempo de beugels gekocht, wat blijkt: als de stoelen van voor 2003 zijn, passen de nieuwe beugels er niet op. Het staat op de doos, dus weer goed gelezen Wendy, not! We hebben dus een probleem: de stoelen zijn weer als nieuw maar we moeten dus op zoek naar 'oude beugels met riempjes'. Deze beugels zijn niet meer te koop in de winkels, lees ik op het internet en op Marktplaats valt het ook tegen om 2 (met voorkeur witte) beugels te vinden, help! Wat nu? Weet je, ik zet een oproep op Facebook #dtv. En binnen no time heb ik reactie van twee bekenden die nog wel een beugel hebben liggen, hoe fijn! Datzelfde weekend halen we beide beugels op en ja hoor, het is hier ondanks het 'takkieweer' feest: de meiden zitten aan tafel met hun eigen bordje en bestek van  Jip en Janneke! Laat het lange tafelen maar beginnen :) 

  

Recreatietips bij ons in de buurt (midden Nederland) voor wanneer het wel mooi weer is:

• Het Doornse gat
• Het Henschotermeer
• Rhijnauwen
• Beldert Beach
• Het Bosbad  
  
  Heb jij nog leuke, zomerse recreatietips voor het hele gezin? Laat het weten op deze blog of via Facebook! 
  
  P.S. Tot en met 31 juli ontvang je nog 20% korting op de geboortekaartjes van Gupje (kortingscode: tweelingmam). Check snel de website www.gupje.com  

La jumelles: een tweeling! Met de kids naar Parijs

Parijs, de stad van de liefde en de stad waar mijn zus woont met haar grote liefde! En wat is er leuker dan haar te verrassen met een bezoekje voor haar verjaardag?! Dus vertrokken wij vorige week, samen met de meisjes, voor 4 dagen naar Parijs. In Rotterdam de Thalys gepakt en binnen 2,5 uur stonden we in die gigantische stad. Nu klinkt dit heel eenvoudig maar met een tweeling op je arm kom je wel wat obstakels tegen. Zo moet je met 2 buggy's, een koffer, rugzak, luiertas en uiteraard je twee kids de trein in. Ok, hoe gaan we dit organiseren? Gelukkig is opa mee en sjouwt de bagage mee naar binnen. 'Pap, ga nu maar snel de trein weer uit voordat je straks ook in Antwerpen zit...' Goed, nu zijn we dus nog met z'n tweetjes en twee baby's. 'Als ik nu ga zitten met de meiden op schoot, dan kan jij de buggy's en bagage opbergen', zeg ik tegen mijn vriend. Gelukt! Dat kunnen we afstrepen. Goed, nu moet Maud toch echt verschoond worden. Gelukkig is deze speciale babyruimte om de hoek en, ondanks het gehobbel, is dat snel geregeld. Laat ik meteen Femm ook maar verschonen, net zo handig. Dat is ook meteen een tip: doe zoveel mogelijk in 1 keer, zoals voeden en verschonen. Niet alleen op reis, altijd. Anders heb je geen moment meer voor jezelf. 

Terug naar de trein. Ondertussen zijn we 45 minuten verder en is het flestijd. Zo zijn we ineens bijna 1,5 uur verder en hoeven we nog maar een uurtje te reizen. De meiden vallen in slaap en papa en mama kunnen ook even bijkomen. De nadruk op 'even' want na ruim een half uur moeten we langzaam de bagage weer verzamelen, de buggy's uitklappen, kinderen erin... Het is even zweten maar als we uitstappen en mijn zus verrassen met ons bezoek is alles weer vergeten: eigenlijk ging het heel goed! En wat ging de tijd snel ;)

Ook deze keer hebben we de peuterbox meegenomen en twee losse buggy's van Kidsriver, zo hebben we Parijs door gecrost. De Sacre Coeur, Notre Dame, de Eiffeltoren... onze meisjes hebben al het moois gezien. Ook hebben ze lekker gespeeld in het park bij het Louvre. En wat een aandacht: 'La jumelles!' (een tweeling), we hebben het zoveel gehoord. Er zijn veel cultuurverschillen tussen Frankrijk en Nederland maar de aandacht voor een tweeling is hetzelfde: het is en blijft bijzonder! 

Een aantal handige reistips: 

• Heb jij ook een tweeling? Neem twee losse buggy's mee. Handiger om te vervoeren en in een stad is een tweelingwagen vaak te breed.
• Neem wasmiddel mee! Zo kan je de hoeveelheid kleertjes voor je kind(eren) in de koffer beperken.
• Neem een staafmixer mee: vooral in zuidelijke landen hebben ze heerlijk fruit. Zo kan je vers fruit makkelijk pureren voor je kleintje.
• Zorg voor speelgoed voor onderweg.

Heb jij handige reistips? Wat moet je bijvoorbeeld echt niet vergeten en wat is handig voor onderweg? Laat het weten via deze blog of op Facebook.  

Winnaar Wendy Magazine  

Afgelopen maand ontving ik veel mooie en bijzondere geluksmomenten van lezers voor de winactie 'Maak kans op Wendy Magazine nr. 3'. De winnares van deze actie is Chantal Talleke.
Van harte gefeliciteerd!

"Jullie vergeet ik nooit meer!"

Vorig jaar mei hadden we onze eerste echo, een spannend moment. De verloskundige sprak de woorden 'Oh, kijk nou...'. Euh, wat is er? 'Ik zie hier een hartje, en hier zie ik er nog eentje.' Dat moment, ik herinner het mij als de dag van gisteren, is niet uit te leggen. De verloskundige was zo blij, het was haar eerste tweelingecho: "Ik vergeet jullie nooit meer!", riep ze vrolijk. "Nou, wij jou ook niet", zeiden we allebei, op dat moment iets minder enthousiast. Zo, het wordt nu een hele andere zwangerschap dan dat we van tevoren hadden kunnen bedenken. Hoe zou het allemaal gaan? Maar denk ook aan alle voorbereidingen: een kamertje samen of apart, hoe komt het eruit te zien? Welke inkopen gaan we doen? We moeten een andere auto kopen, welke? We moeten een tweelingwagen gaan uitzoeken, kleertjes (alles dubbel!) kopen en, misschien vond ik dit wel het allerleukste, een geboortekaartje bedenken/uitzoeken. 

Zoals je weet houd ik van schrijven, ik wilde dan ook geen standaard kaartje van internet maar zelf teksten bedenken en meedenken met de vormgeving. Zo ging ik van tevoren langs bij de ontwerpster van ons kaartje (www.gupje.com). Ik wilde graag de kleurtjes van de kamer in het kaartje terug laten komen, dus had ik een kleurenwaaier meegenomen. En ik wilde een uniek kaartje dat bij ons past, in ieder geval met de tekst erop die ik van tevoren had geschreven en uitgezocht en o ja, ik vond het wel erg mooi als ze hartjes en vogeltjes zou gebruiken. Oh, en het mag niet een te druk/te vol kaartje worden, maar alles moet er wel op komen te staan. Goed, respect voor mensen die geboortekaartjes maken want je moet het maar kunnen met al die eisen van die zwangere vrouwen vol hormonen. Gelukkig kennen wij de ontwerpster achter Gupje en zij begreep dus ook meteen wat ik bedoelde en wist wat bij ons past. Vol enthousiasme stuurde zij kort na ons gesprek een aantal proeven. Wow, dit was zeker wat we bedoelden! Maar: inderdaad een aantal proeven. Dit betekende dus keuzestress. Uiteindelijk, na een tijdje nadenken, waren we er uit! En wat past dit lieve, mooie en unieke kaartje bij onze lieve, mooie en unieke meisjes. 

Bestel jouw geboortekaartje met 20% korting!
Ben jij ook op zoek naar een prachtig geboortekaartje? Kijk eens op de site www.gupje.com. Je krijgt nu eenmalig 20% korting op jouw bestelling (actiecode: tweelingmam. Deze code kan je vermelden in het opmerkingenveld. Actie loopt tot en met 31 juli 2015).

Voorkant

Binnenkant

Ik ben ook benieuwd naar de geboortekaartje(s) van jouw kind(eren). Plaats je deze op de Facebookpagina of vermeld je even een link naar de site onder mijn blog of ook op Facebook? Ter inspiratie voor iedereen die op zoek is naar een passend geboortekaartje. Ik ben benieuwd!

P.S. Ik heb veel mooie geluksmomenten ontvangen. In mijn volgende blog maak ik de winnaar bekend van Wendy Magazine. 

Puur geluk

Afgelopen vrijdag heeft Femm voor de eerste keer een nachtje bij opa en oma geslapen, Maud ging zaterdag logeren. Ik had het hele weekend dus (maar) 1 kind. Moet ik er wel even bij melden dat mijn vriend ook een weekendje weg was ;) Maar dan nog, ineens houd je tijd over. Tijd om op de bank te zitten en met een kop thee het nieuwe programma Puur geluk te kijken. Heb je het gezien? Ik moest denken aan de Supriseshow maar dan in een 'nieuw jasje'. Ik heb heerlijk genoten van alle geluksmomenten, maar van 1 in het bijzonder: het moment dat Giel Beelen de moeder van een zieke tweeling, die zeven weken te vroeg geboren zijn, verrast. Oef, dit verhaal komt behoorlijk binnen. Met tranen in mijn ogen, en ik ben vast niet de enige, heb ik naar het heftige verhaal van deze ouders gekeken. Ze hebben al veel tegenslagen gehad na de geboorte van hun tweeling: hun dochtertje had ademhalingsproblemen en hun zoontje ernstige hartproblemen. Op dat moment besef ik weer hoe dankbaar ik mag zijn met twee gezonde meisjes. Ondanks dat ze zes weken te vroeg geboren zijn, doen Maud en Femm het vanaf het begin goed. Natuurlijk waren de eerste weken in ziekenhuis spannend, een rollercoaster. Couveuse, hartbewaking, sondevoeding, lichttherapie... het is niet niks. Sowieso is het al een hele verandering wanneer je voor de eerste keer ouders wordt. Maar onze sterke meisjes deden steeds een stapje vooruit en dat is nog zo. Nu, ruim zeven maanden later, zijn ze druk aan het rollen, kletsen, eten ze groente en fruit, gaan ze binnenkort in de buggy (dan moeten de reiswiegjes alweer naar zolder, zucht...) en knuffelen ze wat af; met ons en met elkaar! #puurgeluk. 

Maak kans op WENDY Magazine!

wendyonline.nl

Wat was jouw geluksmomentje samen met je kind(eren) afgelopen weekend? Deel jouw verhaal en/of foto via Facebook. Het mooiste, leukste, grappigste moment krijgt WENDY Magazine nummer 3 cadeau! #jouwgeluksmomentje (t.w.v. € 5,95 - 'Wendy: Een zoektocht naar geluk' - i.s.m. Wind Publishing. Deze actie loopt tot 1 juli 2015).

 



Tips die jou vast (ook) gelukkig maken: 

• Heb je WENDY Magazine 'Een zoektocht naar geluk' al eens gelezen? Ik ben fan! En niet alleen omdat het blad 'WENDY' heet ;) Maar vooral omdat het een positief tijdschrift is: vol inspiratie, liefde, hoop, kracht en tips. Een magazine dat je een goed gevoel geeft en je met een glimlach leest.
• Ken jij de stichting Earlybirds fotografie? Wij zijn zo blij met de foto's die in het ziekenhuis gemaakt zijn door een vrijwilliger van de stichting, Malou Peters. Elke keer als ik een foto van deze reportage zie, is dat een klein geluks- momentje. Wanneer jouw kindje(s) te vroeg is/zijn geboren en in het ziekenhuis liggen, kijk eens op de site. 
  
  

Een dag met een gouden randje

Ooit zei een vriendin van mij: "Ik heb vandaag zo genoten, het was een dag met een gouden randje." Een uitspraak die mij altijd is bijgebleven en regelmatig kijk ik terug op een dag met 'een gouden randje'. Ik moet eerlijk zeggen dat nu de lente echt is begonnen, er nog meer gouden randjes zijn. Want wat is er mooier dan samen met je kindjes in het zonnetje op het grasveld te spelen of lekker te gaan zwemmen? Of samen met een vriendin te lunchen op het terras? Of tijdens een familiedag te picknicken in een recreatiepark? Het kan nu allemaal weer aangezien de temperatuur boven de 20 graden is en we allemaal spontaan vrolijker lijken te zijn. 

Nu heeft dat mooie weer ook een andere kant: we willen dan graag meer op pad. Nu lijkt dat natuurlijk geen probleem te zijn en vooral erg leuk. Dat is ook zo maar met een tweeling is het een hele onderneming. Ik zeur niet, het is een feit... Het duurt dus even voordat 'het gouden randje' van de dag begint. Ik moet nu denken aan een filmpje van cabaretier Michael McIntyre: 'People with no kids don't know' . Erg grappig en elke ouder moet dit zien, zo herkenbaar! Zo gaat het hier nu ook. Eerst was het alleen je eigen tas inpakken en gaan, maar nu moeten er ook "wat" spullen voor de kids mee. Neem bijvoorbeeld ons familieweekendje naar Zeeland afgelopen Pinksteren. Naast alle tassen gaan er twee campingbedjes, twee wipstoeltjes, een speelkleed, speelgoed en een tweelingwagen de auto in. O ja, en niet te vergeten luiers, (veel) spuugdoekjes, kleertjes (en extra kleertjes, want ze spugen regelmatig alles onder) en toiletspullen. Dan denk je: dit moet het zo ongeveer wel zijn tot je bedenkt dat je ook het fototoestel en filmcamera mee wilt nemen, want we willen het eerste weekendje weg natuurlijk wel vastleggen. Zucht, hebben we alles? O nee, oma had gevraagd nog wat spellen mee te nemen: hup, Party & Co en Scrabble leggen we ook nog in de kofferbak.Op naar Zeeland!

Gelukkig slapen de meiden heerlijk in de auto en eenmaal in Zeeland is het genieten. Met acht volwassenen is er altijd wel eentje die een fles wilt geven of het badje wilt doen. We eten buiten, huren een bootje, bezoeken een aantal steden en gaan niet al te laat naar bed (aangezien we nog last hebben van gebroken nachten). De meisjes spelen in hun peuterbox, liggen in de wandelwagen, genieten van alle aandacht en we knuffelen wat af. De dagen vliegen voorbij en voor je het weet zitten we weer in de auto richting huis. Nou ja, alles moet natuurlijk eerst ingepakt worden en thuis weer uitgepakt... Maar: het was zeker een weekend met een gouden randje!

P.S. Ken jij nog een leuke bestemming in Zeeland waar je samen met je kids naartoe kan gaan? Laat het mij weten!
Wij zaten dit jaar aan het Veerse meer. Erg mooi, maar volgend jaar lopen de meisjes en dan moeten we naar een andere locatie. Ik ben benieuwd naar de tips.

Tips van deze week:  

• Wij hebben de tweelingwagen van Mountain Buggy (urban jungle). Een sportieve kinderwagen waarmee je gewoon door een deur kan ;) Wij zijn er erg enthousiast over! De wagen is niet al te breed waardoor ik de (meeste) winkels in kan en daarnaast gaat deze handig in en uit elkaar. Ik heb de wagen niet met andere vergeleken dus ben ik benieuwd naar jouw ervaringen. Welke (tweeling)wagen heb jij? En waarom ben je er wel/niet enthousiast over? Laat het mij en andere (toekomstige) ouders op deze pagina weten! 
• Naar aanleiding van mijn blog over de draagzak, kreeg ik afgelopen weken van andere ouders op Facebook tips voor een ergonomische draagzak. Ik deel deze graag met jullie:
  1. Leuk dat je het dragen promoot! Ik gebruik zelf een Boba-carrier en een geweven draagdoek, erg fijn!
  2. Een paar voorbeelden van ergonomische draagzakken zijn: manduca, boba, tula, wompat, emeibaby, ergobaby. Ik ben begonnen met dragen door het af te kijken van mijn man ( hij is Nigeriaan).

 

Mijlpaal!

Voordat onze meiden geboren werden, had ik nog wel eens 'tijd' om een tijdschrift te lezen: de Vriendin, de LINDA, Grazia maar ook het ANWB blad of de regiokrant. Ik dacht overigens dat ik toen al druk was, maar eerlijk is eerlijk; druk zijn we nu pas ;) Dus met pijn in m'n hart heb ik het abonnement op de LINDA opgezegd, aangezien ik dit maandblad niet meer in een maand uit las, en het ANWB tijdschrift van de laatste 4 maanden ligt nog in de plastic verpakking.

Maar nu oma even met de meisjes aan het wandelen is, lig ik in het zonnetje met de Vriendin voor m'n neus. Even tijd voor mezelf... Ik lees het artikel van Gemma, oprichtster van de Milestone Baby Cards. Ken je deze? Dit zijn kaartjes om de mijlpalen van je kind mee vast te leggen. Ondertussen wereldwijd bekend en ik zie de babyfoto's met deze kaartjes op social media steeds vaker voorbij komen. Een vriendin van mij gebruikt de kaartjes ook, wat een leuk idee! Ik had al meteen spijt dat ik ze niet had aangeschaft. Ondertussen waren mijn meiden toen al ruim drie maanden en ben je eigenlijk al te laat, aangezien je met het kaartje 'today I am 1 week old' begint. Baal baal... maar tegelijkertijd dacht ik ook: ik moet de kaartjes dubbel aanschaffen en het is weer dubbel werk. Want er zijn ook kaartjes met 'today I rolled over for the first time': Maud en Femm zijn dan wel een tweeling, deze mijlpaal vond niet op dezelfde dag plaats. Maar toch, ik baal... had ik ze nu toch maar aangeschaft. Ik hou van foto's en ben zo trots op mijn kinderen. Maar vraag me niet wanneer Maud voor het eerst glimlachte of Femm voor het eerst zelf een speeltje pakte. Ik heb geen idee, zonde! 

Dus ben je zwanger van een eenling of meerling? En vind je het leuk om de mijlpalen van je kind(eren) straks vast te leggen? Dan is het wellicht een idee om deze kaartjes aan te schaffen. Kan je er later geen spijt van krijgen ;) En meteen een tip: licht je man/vriend ook in, want de eerste weken/maanden na je zwangerschap kan je best nog wel eens wat vergeten, dus ook om die ene foto te maken.

Heb jij nog andere leuke ideetjes om de mijlpalen van je kind vast te leggen? Laat het mij weten!
Andere tips van deze week:

• Houd je van schrijven? Koop een babyalbum waarin je alle momenten op kunt schrijven en waar je bijvoorbeeld foto's in kunt plakken. Ook leuk: houd een 9 maanden dagboek bij. 
• Ook leuk zijn de 'Baby wish cards' van de HEMA. Dit zijn invulkaarten voor je kraambezoek: met drie vragen en een wens voor jouw kindje. Een mooie verzameling van lieve wensen, bijzonder leuk voor later.
• Laat je kraamhulp ook iets opschrijven in bijvoorbeeld het babyalbum of op een kaart: hoe vindt zij dat je kind(eren) het doet/doen, wat hebben we meegemaakt etc.
• Een babyalbum, 'Baby wish cards' of de Milestone Baby Cards zijn ook leuke cadeaus  voor een babyshower of als kraamcadeau (moet je wel snel op visite gaan ;). 
• Een mooie tip van Gemma, oprichtster Milestone Baby Cards: 'Heb je een goed idee, blijf in jezelf geloven!' (uit Vriendin 13 mei 2015).
  
  P.S. 'today we are 7 months old'
  Een fotootje van onze meiden, zonder Milestone Card...

Beeld 1: Milestonecards.com

Net als in Afrika: 1 baby op de rug en 1 op de buik!

Nepal, vorige maand twee keer getroffen door een aardbeving. Ik zie angstige en verdrietige mensen. Angst om hun dierbaren te verliezen, angst omdat alles wat ze hebben opgebouwd in 1 keer is 'weggeslagen'... De zwager van een goede vriendin van mij komt uit Nepal, misschien schiet het daarom wel extra vaak door mijn hoofd? Wat ik zeker weet is dat ik het (nog) moeilijker kan loslaten nu ik zelf kinderen heb. Met tranen in mijn ogen kijk ik naar de verschrikkelijke beelden.

Vaak denk ik: onze meiden hebben het maar goed. Als ze trek hebben, krijgen ze een fles of hapje en als ze een volle luier hebben, trekken we een schone aan. Zo vanzelfsprekend! Maar ik weet als geen ander dat dit niet voor elk kind geldt. Als ambassadeur van Doingoood Foundation heb ik in Kenia veel kinderen ontmoet die in de meest zware en heftige omstandigheden leven. Ook heb ik drie maanden in een weeshuis gewerkt met ruim 30 kinderen waarvan de ouders niet meer voor hen kunnen zorgen of overleden zijn. Hun achtergrond is schrijnend. Zelf hebben we nu al ruim zeven jaar een sponsorkind uit dit weeshuis: Manu, ondertussen 11 jaar. Een vrolijk en mooi mannetje! We hebben nu zelf twee mooie dochters, maar Manu hoort er ook bij. Zo kreeg ik vorige maand nog een audiobericht van hem waarin hij ons bedankte voor zijn verjaardagscadeau en met de vraag wanneer we weer naar hem toe kwamen? Ik ben ondertussen al vier keer in Kenia geweest maar probeer hem nu uit te leggen dat het met twee baby's moeilijker is om hem weer op te zoeken. Zijn reactie: 'Hoezo? Mark kan toch een baby in een draagzak op zijn rug doen en jij ook? Of, wanneer je alleen komt, doe je een baby op de rug en op de buik?' Heerlijk de logica van een kind: waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? Zo doen ze het in Kenia ook! Soms 1 op de rug, 1 op de buik en 1 aan de hand, en dat lukt ook! Ik probeer hem er toch maar van te overtuigen dat het allemaal wat lastig zal worden. En dan heb ik het nog niet eens over de onrustige situatie in Kenia op dit moment, waar begin april nog 148 studenten op een universiteit werden vermoord door terreurgroep Al Shabaab. 
Natuurlijk hoop ik hem over een paar jaar weer te ontmoeten maar dan is hij een puber en zit hij misschien helemaal niet meer op ons en twee kleuters te wachten ;)

"Liefde is het enige wat zich vermenigvuldigt als je het deelt".
Dit staat op het geboortekaartje van onze tweeling. Een quote die mij ook altijd aan Afrika doet denken: deel jouw liefde, hoop en geluk en je krijgt er nog veel meer moois voor terug! 

Tips van deze week: draagzakken, vrijwilligerswerk en goed doen!

• Lange tijd ben ik op zoek geweest naar een goede draagzak. Wanneer Maud of Femm huilerig is, vindt ze het heerlijk om even op de buik 'mee te hobbelen'. Uiteindelijk hebben we twee mooie buikdragers van BabyBjorn mogen lenen. De draagzakken Miracle en Original werken voor ons erg goed. De meiden vinden het fantastisch en wij hebben onze handen vrij. In plaats van de kinderwagen, nemen we ook regelmatig de draagzakken mee als we op pad gaan.
  Heb jij tips voor een goede draagzak? Laat het weten op mijn blog! Handig voor andere (aanstaande) mama's.
  
  
• Heb je kids maar (ook) de droom om vrijwilligerswerk te gaan doen? Ik attendeer  je graag op de website van Doingoood Foundation. Hier vind je veel informatie over vrijwilligerswerk in Afrika. De Social Safari Experience is ook een aanrader, een inspirerende combinatie van reizen en vrijwilligerswerk in Afrika. Tip: maak deze reis samen met je gezin!
• Geen vrijwilligerswerk of reizen maar wel een steentje bijdragen? Op de site helpen we je graag met het starten van je eigen actie!