Van prematuur tot dreumes

Daar staat het, zwart op wit in mijn agenda: volgende week worden onze meisjes 1 jaar. Stop de tijd! Hoe kan het dat er al een heel jaar voorbij is? Gaat elk jaar zo snel? Ik weet nog dat mensen zeiden (en soms nog steeds zeggen) 'Geniet er maar van, ze zijn zo groot'. In het hele begin denk je dat het allemaal wel mee zal vallen, maar de mensen hebben gelijk: de tijd gaat te snel en Maud en Femm worden al zo groot. Nou ja, groot... ze wegen net 7 kilo en zijn ruim 70 cm lang maar als je bedenkt dat ze bij de geboorte net 40 cm lang waren en Maud 1,5 kg en Femm 1,9 kg wogen, dan zijn ze heeeeel groot geworden! 

Ik neem jullie mee terug in de tijd. 10 november 2014, de geboortedatum van onze twee kleine meisjes die in 1 hand passen. Maud en Femm liggen allebei in de couveuse. Twee meisjes met slangetjes, hartbewaking en lichttherapie. Elke dag samen buidelen, ze zijn zo klein dat ze allebei op mijn buik passen (ze hebben er natuurlijk ook samen in gezeten). Tien dagen lig ik samen met Maud en Femm op een kamer: 1 bed met twee couveuses, later met twee wiegjes. 

Tien dagen leef ik in een soort cocon samen met mijn lieve meisjes en Mark. De wereld buiten gaat aan ons voorbij en het draait om ons viertjes. Maar dan, na tien dagen moet ik het ziekenhuis verlaten zonder Maud en Femm. Wat een emotionele achtbaan! Daar ga ik weer met mijn 'vluchtkoffertje', net als 15 dagen daarvoor. Toen verliet ik een 'leeg' huis en kwam ik met datzelfde koffertje het ziekenhuis binnen. Nu loop ik met mijn koffertje datzelfde 'lege' huis weer binnen. Een lege box, twee lege ledikantjes, lege maxi-cosi's en wat voel ik me ook leeg!
 
Maar ik weet ook: dit is het beste voor de meisjes en over een paar weekjes mogen ze vast mee naar huis. Wanneer weten we dan nog niet maar de meiden doen het goed dus dat kan vast niet lang duren. Ze zijn vast voor Kerst thuis! 

Elke dag rijden we twee keer op en neer naar het ziekenhuis, ik kan steeds niet wachten om weer te gaan. Eind november heb ik weer een gesprek met de kinderartsen en krijg het geweldige bericht: morgen mogen ze mee naar huis! Wow, zo fijn. Ik bel Mark en vertel hem het nieuws maar dan besef ik ook dat morgen al heel snel is. Wat moeten we allemaal nog regelen? We kijken zo uit naar dit moment en dan komt er ineens toch veel op je af. Achteraf gezien was dit natuurlijk pas het begin. 

Welkom thuis! De geboorteslinger hebben we opgehangen en het huis hangt vol met de meest lieve kaartjes. Daar sta je dan, in je woonkamer met twee hele kleine meisjes. Ruim 4 pond en elke 2,5 tot 3 uur een voeding. Nu moeten we het echt zelf gaan doen. Oke, zo gaat dat dus als er geen lieve zusters om je heen zijn om je een handje te helpen. Gelukkig hebben we nog recht op 16 uur kraamhulp en daar ben ik erg blij mee. Want hoe doe je thuis de meisjes in bad, hoe maak je het bedje het beste op en leg je de kruiken er op de juiste manier bij? Veel onzekerheid en Mark moet gewoon werken dus ik ben ook best veel alleen. De kraamhulp schrijft elke dag hoe onze meisjes en mama het doen. Op 1 december 2014 schrijft ze: 'Jippie! Maud, je bent 40 gram gegroeid. Super! Je drinkt ook elke drie uur goed je flesje leeg. Wat een mooi meisje ben je. En Femm,  wat een lief mooi moppie ben je toch. Heel tevreden, alleen is het 's nachts nog even wennen en wil je bij papa en mama slapen. Mama geniet heel erg van haar twee mooie meiden. Het is wel even wennen om allemaal thuis te zijn en ritme te vinden. Maar ze voelt jullie al goed aan en jullie ouders doen het geweldig'. 

De tijd vliegt voorbij... We genieten van Sinterklaas, Kerst en Oud & Nieuw. Alles voor de eerste keer: de sneeuw in de winter, de mooie bloemen in de lente, het zwemmen in de zomer en een boswandeling in de herfst. En nu, nu komt de winter weer in zicht. Onze meisjes worden 1 jaar! De geboorteslinger is nu de verjaardagsslinger, de uitnodigingen zijn de deur uit, de taart is besteld en natuurlijk krijgen ze een feestelijke outfit aan. Zo'n eerste verjaardag is toch een enorme mijlpaal (vooral voor de ouders ;). We zijn trots en dankbaar dat het zo goed gaat met Maud en Femm. We weten ook dat het met een premature tweeling anders kan gaan, en natuurlijk hopen we op weer een mooi en gezond levensjaar voor onze lieve meiden! Het mag alleen ietsje minder snel gaan...

Liefs, Wendy
Tweelingmama

Babyshower vs Babypower

Vorig jaar werd ik verrast met een babyshower door lieve vriendinnen en familie. Mijn zus uit Parijs, schoonzusjes, mijn mams, mijn oma van 80 jaar, een vriendin uit Limburg,  basis- en middelbare school vriendinnen, andere 'mama vriendinnen', vriendinnen die ik op mijn werk heb ontmoet... ze waren er allemaal. Op eentje na: mijn vriendinnetje uit Malawi. De afstand is helaas net iets te groot ;) 
4 oktober 2014, een tuin vol lieve mensen. Het was een van de laatste nazomerse dagen en in het zonnetje werd ik overladen met lieve woorden, lekker eten en prachtige cadeaus voor mij en de tweeling. 

Wat ik ook niet wist was dat Mark (mijn vriend) op hetzelfde moment werd verrast met een babypower. Ken je dat? Ik vraag me nog steeds af of een babypower echt bestaat of dat dit een zelf bedacht initiatief is en misschien wel een nieuwe hype voor alle aanstaande papa's? Want dat is het natuurlijk wel, een hype maar een oh zo leuke! Want wat is er mooier dan genieten, lachen, lekker eten, cadeautjes uitpakken en in het zonnetje gezet te worden door de mensen om je heen? Natuurlijk waren er ook tranen, maar ook dat was mooi. Zo moesten de meiden mij in 1 woord omschrijven. Dit varieerde van controlfreak tot liefdevol en van nuchter tot zorgzaam. Een mooie omschrijving was 'Upendo'. Dit betekent 'liefhebben/houden van' in het Swahili, de taal van Kenia. Het land waar mijn hart ligt nadat ik hier verschillende keren ben geweest voor vrijwilligerswerk en als ambassadeur van Doingoood.

Bij de mannen ging het er natuurlijk anders aan toe. In een eetcafe werden babypotjes geproefd en quizvragen beantwoord. Maar ook daar werd een filmpje gedraaid van een goede vriend van Curacao, die er ook niet bij was. Wat erg leuk was, was de 'live verbinding' tussen de mannen en vrouwen via Facetime. Alle mannen moesten namelijk raden wat de omvang van mijn buik was en deze werd dus 'live' opgemeten in de tuin. Ik kan je vertellen: sommigen zaten er (gelukkig) flink naast ;)

Ook kreeg ik een geweldig bonnenboek met daarin allemaal tegoedbonnen. Een idee van en gemaakt door een van mijn beste vriendinnetjes. Ze vertelde: 'Straks met twee kindjes hebben jullie wel extra hulp verdiend. En hoe fijn is het als je straks nog 'sociale' dingen kunt doen? Je hoeft alleen maar je bon in te leveren en het wordt voor je geregeld! Je staat altijd voor anderen klaar en hiermee willen we voor jullie iets betekenen.' Ze had gelijk: ik geniet van het boekje en krijg nog steeds van alles waar ik helemaal blij van word! Zo ook afgelopen vrijdag: staat er ineens een bezorger aan de deur met een heerlijke carpaccio. Had ik nog tegoed uit het

boekje, geregeld door een vriendin. En eerder kreeg ik een mooie bos bloemen en een avondje oppassen cadeau. Wat ik nog meer heb gekregen of nog tegoed heb? Volg Tweelingmama op Facebook en zie elke week een leuk idee voor een bon! 

Nog een paar leuke tips voor een geslaagde babyshower en/of babypower: 

• Maak polaroid foto's met iedereen die aanwezig is.
• Laat iedereen een babyfoto van zichzelf meenemen en laat de aanstaande mama raden.
• Maak cupcakes met als thema 'baby('s) op komst'
  
  Heb jij nog leuke tips? Laat het weten onder het Facebookbericht of op deze blogsite. Handig voor iedereen die een babyshower of babypower organiseert! 

P.S. Het bonnenboek komt bij Paperchase vandaan. Leuk voor liefhebbers van mooie kaarten, papier en boekjes. Mijn vriendin koos dit boekje vanwege de olifantjes. Ik had haar ooit verteld dat mijn babykamer met olifantjes was en dat mijn broertje er zo gek op was (die heeft uiteindelijk mijn olifantenknuffel gekregen). 

Relaxte (tweeling)mama zijn, hoe doe je dat?!

'Relax, je bent een supermoeder! En die andere moeders doen ook maar wat.' Soms heb je het even nodig: een hart onder de riem van een vriendin, je moeder of zus. Toch denk ik regelmatig aan al mijn lieve mama vriendinnen: hoe doen zij het met 1, 2 of 3 kids? Want het is wat hoor: de balans zoeken (en vooral vinden!) tussen man, kinderen, werk en vrienden. Je wilt een goede mama zijn, sociaal blijven, goed werk verrichten en ook nog af en toe een gezellig avondje uit met je partner. Pak de agenda er maar bij! Wanneer ik deze op zondagavond bekijk denk ik altijd: oke, hoe gaan we het deze week allemaal doen? Daar komt bij dat ik op dit moment ook druk ben met solliciteren, wat ook niet echt voor een bepaalde rust zorgt. 

En dan al die 'to do lijstjes'... Ze worden met de dag alleen maar langer! Schrijf ik het niet op dan ben ik het binnen een paar seconden alweer vergeten. Mijn 'goede stel' hersens zijn vermist sinds de geboorte van onze tweeling. Chaos dus en wat fijn dat opa en oma dan regelmatig op de stoep staan om op te passen of een handje te helpen. Want zonder hulp gaat het 's ochtends ongeveer zo: ik stop de was in de machine met een kind onder de arm die net aangekleed is, gillend zet ik haar daarna in de box, waarna ik de ander boven ga halen, wachtend met dikke tranen omdat ze denkt dat mama en zuslief zijn vertrokken, en die ik gauw met een (alweer) volle poepluier verschoon zodat we zo snel mogelijk naar beneden kunnen waar zusje, ondertussen ook huilend, op ons staat te wachten. Zo die zijn beneden, en dan moet de dag nog beginnen! Op zo'n moment is de roze wolk toch echt even buiten gebruik. Met je handen in het haar denk je: morgen is er weer een dag, geen stress. Maar verstand en gevoel zijn toch echt twee verschillende dingen! 

Nu we 11 maanden verder zijn, hebben we wel geleerd om hulp te accepteren en echt waar: het wordt iets makkelijker. De meiden vermaken elkaar, krijgen nog maar 3 flessen op een dag en Femm doet dat al een tijdje helemaal zelf. Ze eten met ons mee (ik hoef het alleen nog te prakken) en ze slapen meestal door. En wanneer oma 's ochtends komt om te helpen dan is hier helemaal een relaxte mama. Want wat is het heerlijk als je allebei een kindje tegelijk kan aankleden, evenveel aandacht kan geven en daarna een lekkere wandeling samen kan maken. Wat een fijn begin van de dag ;) Ik zeg: koester opa's, oma's, ooms en tantes of adopteer er een paar! Wij zijn heel blij met onze lieve opa's, oma's, tantes en ooms: bedankt! Het zorgt hier voor een relaxte mama en papa.

Win win win!
Het handboek Relax mama
We mogen (i.s.m. Uitgeverij Snor) het handboek 'Relax Mama' weggeven! Met in dit boek 101 tips om een relaxte moeder te zijn, te worden en te blijven. Ga naar Tweelingmama Facebookpagina, like onze pagina en laat ons weten waarom opa's, oma's, tantes, ooms of iemand anders zo belangrijk zijn voor jou en je kids! Wij weet ontvang jij binnenkort wel dit leuke boek (t.w.v. € 14,95). Deze actie loopt tot en met 25 oktober 2015.

P.S. Alle schuingedrukte quotes komen uit de Relax mama serie, leuk toch?!

Wel of geen speen?!

Wat vind jij: wel of geen speen? Het zorgt regelmatig voor discussie. Vorige week nog: David en Victoria Beckham liggen onder vuur omdat ze hun vierjarige dochter met een speen rond laten lopen. Slecht ouderschap? Nee, ik vind dat iedereen dit zelf moet bepalen. Als ouder weet je wat het beste is voor je kind(eren). Later tandproblemen? Dat kan, maar misschien gaat het meisje zonder speen wel duimen en heeft het straks ook tandproblemen, dat kan ook... In ieder geval valt (bijna) de hele wereld er over en hebben we allemaal een mening.

Maud en Femm met
hun soothie speen

Ik herinner mij een gesprek op straat ongeveer een half jaar geleden: de meisjes waren nog geen 3 maanden en een oma liep met haar kleinkind te wandelen. Zoals meestal wil oma ook even in mijn kinderwagen kijken, haar reactie: 'Wat lief, twee meisjes! Maar zij hebben dus nog een speen? Nou, dat heb ik mijn kleinkind meteen afgeleerd!' Ze vertelt verder, ik luister eigenlijk niet meer en denk terug aan het hele begin. Doordat Maud en Femm te vroeg geboren zijn, kregen zij in het ziekenhuis een speentje om hun zuigreflex te stimuleren. Daarnaast gaf het ook troost tijdens de dagelijkse prikjes. Ze kregen een speciaal speentje voor vroeggeboren kindjes (soothie speen). Maud heeft deze trouwens nog steeds, want een "normale" speen vindt ze maar niks. Bij ons was het speentje dus een noodzaak. Niet dat ik de energie heb om dit aan deze oma uit te leggen dus ik zeg netjes "Fijne dag", loop verder en kijk naar mijn meisjes die lekker liggen slapen, met speen. 

Ondertussen zijn onze meiden ruim 9 maanden en Femm heeft sinds een maand geen speen meer. Ineens had ze er geen zin meer in. Ook duimt ze (nog) niet, dus wie weet straks geen tandproblemen. Alhoewel, ik had zelf ook maar kort een speen en ik heb nooit geduimd maar ik kan je vertellen dat ik verschillende beugels, in alle vormen en maten heb gehad. Wat een ellende! 

Zo heeft iedere ouder, ieder kind zijn eigen verhaal. Uiteraard mag David Beckham best even langskomen voor advies: doe wat goed voelt en volg je oudergevoel. Dan komt het vast allemaal goed!

Tip: kijk eens op de website kleinewolk.nl. Ze verkopen onder andere de soothie speen maar ook andere leuke babyspullen. En je krijgt het als cadeautje binnen (zie hieronder), zo leuk. 

P.S. Ik heb tientallen leuke foto's ontvangen van mooie tweelingen (samen met hun ouders). Binnenkort krijgen verschillende foto's een leuke plek op mijn blog. Blijf mij dus volgen!

Een tweeling? Ik heb er 3!

Na regen komt zonneschijn! We genieten van een zomerse augustus en het is tijd voor de

Libelle Zomer Lees Special met daarin ontroerende en mooie verhalen over moeder zijn. "Er zijn immers maar weinig dingen in het leven die ons zo na aan het hart liggen en zoveel (gemengde) emoties oproepen dan dat", schrijft Maureen Belderink (adjunct-hoofdredacteur Libelle). Mooi geschreven en helemaal waar! Ik lees de verhalen, soms heftig, verdrietig maar tegelijkertijd ook vaak mooi en bijzonder. Zo ook de interviews van gezinnen met een drieling. Ja, niet 2 maar 3 tegelijk! Hoe doe je dat?! Drie kleine gastjes in één keer... Maar wanneer ik de interviews lees, doen zij het eigenlijk net zoals wij. Vanaf dag 1 geef je liefde en doe je het samen met je partner: klopt! Heb veel geduld: herkenbaar! Accepteer hulp: dat hebben we geleerd! Wees vooral praktisch en plan niet teveel: dat laatste is en blijft een uitdaging maar we werken eraan ;) En het allerbelangrijkste: geniet, want het gaat zo snel! Dus of je nu één, twee of drie kindjes tegelijk krijgt, mama en papa zijn is één groot avontuur.


Nu wonen wij in Nederland en dat is een luxe. Een vriendin van mij woont en werkt in Malawi (Afrika) als coordinator van Doingoood Foundation. Haar huishoudster, Deborah, heeft drie tweelingen gekregen. Je leest het goed: drie tweelingen in één gezin in Malawi, één van de armste landen van de wereld. Hoe doe je dat?! Ze was 16 jaar, haar man 19 jaar. Ze wist niets over verschonen. Kon soms geen borstvoeding geven omdat er geen geld was om zelf te eten. Geld dat ook nodig is voor kleertjes, zeep, dekens, luiers... Tweelingen zijn moeilijk en zorgen voor "mavuto" (problemen), zo reageerde haar omgeving. Na vier jaar ontdekte ze dat ze weer zwanger was en ja, weer van een tweeling. Maar hoe doe je dat zonder werk en als je man geen goede baan heeft? "But it was a blessing from God, so what could I do?”, vertelt Deborah. Uiteindelijk zijn de kindjes na tien (!) maanden geboren. Zes jaar later volgt er nog een tweeling. Ze heeft nu vier meisjes en twee jongens. Gelukkig helpt de familie met de verzorging van de kinderen. Maar dan nog…

Ik ken Malawi niet, ben wel verschillende keren in Kenia geweest. Ik heb vaak gedacht: hoe doen deze moeders het allemaal? Leven in armoede met (meestal) veel kinderen. Nu ik zelf moeder ben, ben ik mij hier nog meer van bewust. Wanneer onze meiden huilen omdat ze trek hebben dan krijgen ze de fles, een hapje, boterham of koekje (keuze genoeg). Maar wat als je je kind geen eten kan geven omdat het er gewoonweg niet is? Dat je baby blijft huilen van de honger en je niks kunt doen? Ik zou volgens mij knettergek worden en vind het maar moeilijk te bevatten, wat een enorme verschillen. En dan heb ik het nog niet eens over de gezondheidszorg. De 'lege' ogen en bolle buikjes van veel Afrikaanse kinderen en hun mama's vergeet ik dan ook nooit meer. Maar ondanks dat het soms moeilijk is om in Malawi een moeder van een tweeling te zijn, is Deborah trots. Ze geniet van haar kinderen: hoe ze spelen, zich ontwikkelen, naar haar toe komen voor vragen en de ruzietjes onderling. En dan is ineens het verschil tussen Malawi en Nederland helemaal zo groot niet meer: we zijn allemaal trotse mama's!

Jouw foto op tweelingmam blogsite
Mama of papa van een meerling? Post een fotootje op Facebook en deel jouw ervaring. Wie weet staat jouw foto binnenkort op mijn blogsite!