Gastblog 'Tweeling zijn: us against the rest of the world'

Tweelingmoeder zijn is bijzonder en vooral erg leuk, maar hoe is het eigenlijk om zelf tweeling te zijn? Voor deze vraag kan ik aankloppen bij mijn eigen zus. Zij en mijn broer zijn namelijk tweeling. Dit keer een gastblog van Daphne.

Daphne met haar tweelingbroer, 1 jaar oud

Al 27 jaar ben ik een tweeling, of eigenlijk 28 jaar, vanaf het allereerste moment waren mijn broer en ik natuurlijk samen! Geen jij of ik, maar jullie en wij, dat is anders, dat is bijzonder, dat is een tweeling!

Goed, van die eerste momenten kan ik mij natuurlijk niets herinneren, maar ik zal jullie proberen mee te nemen naar die momenten die mij nog vers in het geheugen staan.

Het stapelbed. DE plek waar mijn tweelingbroertje en ik samen een echt team vormden. Ons stapelbed was namelijk jarenlang onze ‘camper’. Wij laadden dat hele onderste bed vol met speelgoed (tot ergernis van onze moeder), uiteraard een eerlijke scheiding tussen het meiden- en jongensspeelgoed, en vanaf het bovenste bed bestuurden wij die immens grote camper. Soms namen wij onze vriendjes en vriendinnetjes mee op avontuur, maar vaak speelden wij samen, het was uiteraard wel onze camper! Mijn tweelingbroertje was de bestuurder en ik de bijrijder, altijd. Ik noem hem mijn (hartstikke bezittelijk voornaamwoord) tweelingbroertje, ik ben immers wel twee minuten ouder hoor! Ik eiste dus ook dat ik als eerste mijn verjaardagscadeau open mocht maken.

Voor het slapengaan bespraken wij alles daar in dat stapelbed, zonder elkaar te zien oefenden we de cijfers en letters van het alfabet. De weken voor Sinterklaasavond bladerden wij samen het speelgoedboek door. Wat was ons droomcadeau? Zijn grootste dromen waren een tractor en later een Gameboy, mijn droom was Babyborn. Eigenlijk kan ik mij nog beter zijn dromen dan mijn eigen dromen herinneren, nog zoiets geks aan een tweeling zijn.

Naast een team in dat stapelbed vormden wij eigenlijk in alles een team. Us against the rest of the world. Niet altijd leuk voor de mensen om ons heen, maar wij wisten niet beter. Of beter gezegd, wij wéten gewoon niet beter. Uit de vele ‘tweelingverhalen’ begrijp ik dat wij onze ouders soms tot waanzin dreven: één stopt een boterham in de videorecorder, dat kan de ander dan natuurlijk ook.

Als je even niet oplet...

Ook samen in de buggy vermaakten wij ons wel, wij hadden immers altijd elkaar om te entertainen. Terwijl de rest van de familie druk aan het midgetgolfen was, hadden wij een fantastisch creatief plan bedacht: de bladeren van een struik eten naast de midgetgolfbaan. Gevolg: papa stond met tweeling én buggy onder de douche nadat die bladeren ook weer een weg naar buiten hadden gevonden. Leuke uitje was dat en ja, werkelijk alles is mogelijk als je maar een partner in crime hebt.

Naast al die gekkigheid is tweeling zijn kort gezegd bijzonder. Wij hebben een speciale band. Ik wil niet zeggen dat ik voel wat mijn tweelingbroertje voelt en dat ik zijn gedachten kan lezen, maar toch zijn er momenten waarop anderen zeggen “Joh, bemoei je niet met hem, hij redt zich wel”. Ja, dat kan wel zo zijn, maar toch kan ik het niet helpen dat zijn emoties mij net zo diep raken. Maar goed dat hij een jongen is… één week per maand met die hormonen worstelen is wel genoeg. Wij gebruiken niet veel woorden wanneer wij met elkaar praten, wij snappen elkaar. Wij delen een soort gekke humor en verdedigen elkaar zelfs wanneer het onterecht is. 

Daphne met haar tweelingbroer afgelopen zomer in Parijs

Tegenwoordig wonen wij ver van elkaar, zo’n 500 kilometer. Beiden wonen wij met onze partner samen, ik in Parijs en mijn broertje in Den Haag. De half afgemaakte appjes en gekke FaceTime-gesprekken zullen onze partners wel nooit begrijpen… Gelukkig laten zij ons dan ook maar Die gekke tweeling zijn.

La jumelles: een tweeling! Met de kids naar Parijs

Parijs, de stad van de liefde en de stad waar mijn zus woont met haar grote liefde! En wat is er leuker dan haar te verrassen met een bezoekje voor haar verjaardag?! Dus vertrokken wij vorige week, samen met de meisjes, voor 4 dagen naar Parijs. In Rotterdam de Thalys gepakt en binnen 2,5 uur stonden we in die gigantische stad. Nu klinkt dit heel eenvoudig maar met een tweeling op je arm kom je wel wat obstakels tegen. Zo moet je met 2 buggy's, een koffer, rugzak, luiertas en uiteraard je twee kids de trein in. Ok, hoe gaan we dit organiseren? Gelukkig is opa mee en sjouwt de bagage mee naar binnen. 'Pap, ga nu maar snel de trein weer uit voordat je straks ook in Antwerpen zit...' Goed, nu zijn we dus nog met z'n tweetjes en twee baby's. 'Als ik nu ga zitten met de meiden op schoot, dan kan jij de buggy's en bagage opbergen', zeg ik tegen mijn vriend. Gelukt! Dat kunnen we afstrepen. Goed, nu moet Maud toch echt verschoond worden. Gelukkig is deze speciale babyruimte om de hoek en, ondanks het gehobbel, is dat snel geregeld. Laat ik meteen Femm ook maar verschonen, net zo handig. Dat is ook meteen een tip: doe zoveel mogelijk in 1 keer, zoals voeden en verschonen. Niet alleen op reis, altijd. Anders heb je geen moment meer voor jezelf. 

Terug naar de trein. Ondertussen zijn we 45 minuten verder en is het flestijd. Zo zijn we ineens bijna 1,5 uur verder en hoeven we nog maar een uurtje te reizen. De meiden vallen in slaap en papa en mama kunnen ook even bijkomen. De nadruk op 'even' want na ruim een half uur moeten we langzaam de bagage weer verzamelen, de buggy's uitklappen, kinderen erin... Het is even zweten maar als we uitstappen en mijn zus verrassen met ons bezoek is alles weer vergeten: eigenlijk ging het heel goed! En wat ging de tijd snel ;)

Ook deze keer hebben we de peuterbox meegenomen en twee losse buggy's van Kidsriver, zo hebben we Parijs door gecrost. De Sacre Coeur, Notre Dame, de Eiffeltoren... onze meisjes hebben al het moois gezien. Ook hebben ze lekker gespeeld in het park bij het Louvre. En wat een aandacht: 'La jumelles!' (een tweeling), we hebben het zoveel gehoord. Er zijn veel cultuurverschillen tussen Frankrijk en Nederland maar de aandacht voor een tweeling is hetzelfde: het is en blijft bijzonder! 

Een aantal handige reistips: 

• Heb jij ook een tweeling? Neem twee losse buggy's mee. Handiger om te vervoeren en in een stad is een tweelingwagen vaak te breed.
• Neem wasmiddel mee! Zo kan je de hoeveelheid kleertjes voor je kind(eren) in de koffer beperken.
• Neem een staafmixer mee: vooral in zuidelijke landen hebben ze heerlijk fruit. Zo kan je vers fruit makkelijk pureren voor je kleintje.
• Zorg voor speelgoed voor onderweg.

Heb jij handige reistips? Wat moet je bijvoorbeeld echt niet vergeten en wat is handig voor onderweg? Laat het weten via deze blog of op Facebook.  

Winnaar Wendy Magazine  

Afgelopen maand ontving ik veel mooie en bijzondere geluksmomenten van lezers voor de winactie 'Maak kans op Wendy Magazine nr. 3'. De winnares van deze actie is Chantal Talleke.
Van harte gefeliciteerd!